باورم نمی شد که داره میره. خدایا من چیکار کرده بودم؟ منه دیوونه که حتی نمی تونم یک ساعت دوریشو تحمل کنم چطوری می تونم این همه فاصله بینمون رو تاب بیارم؟

مگه خودش نبود که می گفت هیچ چیز بین ما پنهون نیست

، حالا چرا خودش داره منو با عذاب سنگین بی خبری زجر کش می کنه؟

*********************************بازم يه صبح ديگه، انگار خدا هنوز تصميم نگرفته كه با بنده هاش قهر کنه و از اونا روی گردان بشه ،هنوزم به عشق اين بنده های جفا كارش هر روز صبح آفتاب گرم و نيرو بخشش رو به صورت اونا می پاشونه و شب هنگام با ظهورِ ماه تو آسمون آرامش رو به اونا هديه می کنه تا بعد از یه روز سخت آروم به بستر برن و خودشون رو به دستای معجزه گر خواب بسپارند. خدایا بزرگیتو شکر....